۞IndischeBuurt.nl: Verslag: Petje af voor vrouwen en mannen

Verslag: Petje af voor vrouwen en mannen

Door Jan Grijpma/Tess jungblut

Op 10 april jl. werd er bij de multiculturele vereniging Assadaaka een discussieavond gehouden. Deze avond werd gepresenteerd en geleid door Leen Vervaeke, studente journalistiek.

De volgende stellingen stonden op het programma:

a) Zijn vrouwen en mannen gelijk?
b) Hebben vrouwen en mannen dezelfde rechten en plichten?
c) Wie bepaalt dat?
d) Wel of geen hoofddoek?

Tegen 18.00 uur stond alles klaar in het buurthuis om de mensen te ontvangen voor de discussieavond. Iedereen had met man en macht gewerkt.
De eerste gasten begonnen binnen te druppelen rond de klok van kwart voor zeven en nog geen half uur later was het bomvol.
In de zaal zat een gemleerd publiek. Veel culturen onder een dak in spanning afwachtend wat er zou gaan gebeuren. Achter de paneltafel zaten achtereenvolgens:
Fatima Elatik, wethouder stadsdeel Zeeburg; Tess Jungblut, neerlandica en initiatiefneemster van deze avond; Ahmed El Mesri, voorzitter van Assadaaka en Latifa Badmoussi, bibliotheekmedewerkster.

Na een korte inleiding gaf Leen het woord aan Tess Jungblut:

Haar verhaal:

Waarom zit ik hier vanavond? Een paar maanden geleden, het was vlak na de dood van Theo van Gogh bemerkte ik bij mijzelf als ik over straat liep dat ik voordurend bang was dat er een of andere malloot een bom zou gooien of met een mes zou komen. Het was natuurlijk geen reꓫle angst. Maar ik was wel bang.
Als ik bij de tram stond te wachten en er stond ook een Marokkaans uitziende man of vrouw dan werd ik bang, boos en verdrietig tegelijk. Bang dat mij iets aangedaan zou worden, boos omdat ik hen de schuld gaf van mijn bang zijn en verdrietig omdat ik niet bang, boos en verdrietig wilde zijn.

Langzaam maar zeker werd ik cynisch. Ik ging mij afsluiten van de mensen op straat, ook van mijn man en mijn vrienden. Ik werd een bange, boze en verdrietige vrouw.

Op het moment dat ik helemaal alleen in het donker zat kwam Tanja mijn vriendin mij uitnodigen om een communicatietraining bij Landmark Educations te gaan doen. Daar leerde ik dat alle mensen in angst leven en dat angst een chantagemiddel is. Maar mensen zijn meer dan angst.

Zo ontdekte ik dat elk mens mogelijkheden in zich heeft. De mogelijkheid van liefde, vrede, kalmte, werken, studeren, pret maken, gelukkig zijn ... vul zelf maar aan.

Maar als je bang bent, zoals ik dat was en met mij heel veel mensen op deze aarde dan zie je je mogelijkheden niet en dan ben je eigenlijk een beetje dood; dan leef je in het donker, afgescheiden van de wereld en de mensen. Dan kun je niets meer. Dan ben je net als een dier in het nauw gedreven. Er bestaat een Nederlandse uitdrukking hiervoor: een kat in het nauw maakt rare sprongen.

Tijdens de cursus kwam ik dus in contact met mijn mogelijkheid tot liefde. Deze mogelijkheid zorgde ervoor dat ik een project wilde neerzetten vanuit liefde en vrede. Dat is Petje af voor vrouwen en mannen geworden. Eerst wilde ik alleen vrouwen uitnodigen. Echter Ahmed wees mij erop dat het ook van belang is om mannen erbij te betrekken. En hij heeft gelijk de wereld wordt bevolkt door vrouwen en mannen.

Vrouwen en mannen zijn gelijk voorzover het hun capaciteiten betreft in denken en in handelen. Hiermee wil ik zeggen dat een mens in staat is tot leren, ongeacht het geslacht. Daarnaast is het zo dat vrouwen en mannen seksespecifieke verschillen hebben: een heel klein verschil is het krijgen van kinderen: dat is tot op de dag van vandaag een vrouwenkwestie zoals het verwekken van kinderen een mannenkwestie is.

Dat brengt mij tot slot bij mijn laatste overweging in de vorm van een stelling: De verwekker van de mens is de man (= de mannelijke God) in samenspel met de vrouw. De vrouw ontvangt, draagt en baart het kind (= de vrouwelijke God). Conclusie: er is een vrouwelijke en een mannelijke God: en iemand die het tegendeel beweert die vertelt het halve verhaal.

Na dit verhaal kwam er een reactie uit de zaal. Een mevrouw vond het raar dat de spreekster het over haar angst had. Zij refereerde aan de angst van de minderheid. Het was normaal dat de minderheid bang was. De spreekster (Tess Jungblut) behoorde toch duidelijk tot het witte establishment. Met andere woorden hoe kun jij nou bang zijn. De vrouw in kwestie zag de Marokkaanse gemeenschap als slachtoffer. Tess antwoord dat we over en weer naar elkaar moeten gaan luisteren. Slachtofferschap is een idee net zoals de minderheid.

Ahmed El Mesri krijgt het woord. Hij vertelt over het ontstaan van Assadaaka, 15 jaar geleden: een Arabische mannenclub. Dat werkte niet goed; na een jaar maakte Assadaaka een nieuwe start als een multiculturele vereniging voor mannen en vrouwen. Assadaaka concentreert zich op integratie; heeft nu honderden leden met ca 70 nationaliteiten.
De tientallen vrijwilligers geloven in hun werk: ondersteuning van mensen die hier een paar jaar zouden komen werken, en daarna weer terug zouden gaan naar hun land. Zij gingen niet terug, leefden in stress. Zij krijgen nu rust, een steun in de rug. Daarmee wordt de buurt geholpen; het werk in belangrijk om de stad vooruit te krijgen. Mogelijk kan Assadaaka een voorbeeld zijn van actieve integratie, over en weer.

Daarna krijgt Fatima Elatik het woord. Zij woont nu 3 jaar in Zeeburg, en is geboren en getogen in Amsterdam. Haar motto is: verbeter de wereld, maar begin bij jezelf. Zij vraagt aan autochtonen en allochtonen om open te staan voor kritiek. Wat bindt ons? Pak dingen samen aan. Met elkaar moeten we nuances zoeken, en elkaar proberen te vinden. Deze stad is ook mijn stad. Allochtone jongeren hebben vaak moeite om zichzelf te vinden. Ze moeten geholpen worden: de betere wereld begint bij jezelf.

Vanuit de zaal krijgt nu Raci Topal, docent hogeschool en van SIZIN stichting intercultureel zorg in Nederland, het woord. Hij zegt dat in de jaren Ԓ50 Nederlanders emigreren naar Australi en Nieuw Zeeland. Ook deze mensen hadden taalproblemen, en moeite met emigratie. In Nederland wordt nu veel gepraat over Moslims en de Islam. Vaak is niet duidelijk dat er een groot verschil is tussen de moslim-cultuur en de regels van het geloof. In de Islam heeft de vrouw veel rechten; dat is veel te weinig bekend, ook onder Moslims zelf.

In de discussie die op gang komt, benadrukt Fatima Elatik dat de jongere generatie kritisch zou moeten zijn t.o.v. een eeuwenoude cultuur, en dat ze studie zouden moeten maken van regels van de Islam en van de hedendaagse cultuur. Het onderwijs zou hierin een belangrijke rol kunnen spelen. Vanuit de zaal wordt gesteld dat oudere allochtonen zelf moeten kunnen kiezen of zij zich willen aanpassen aan de Nederlandse maatschappij, of zich willen beperken tot het thuis-voelen in hun omgeving.

Ten slotte krijgt Mw. Savitri Groag het woord. Zij is lid van de Amsterdamse Stadsspelen. Zij zegt dat je moet kiezen tussen praten en doen. De Amsterdamse Stadsspelen kiest voor doen: voetbal, dansen, koken e.d. zij heeft twee voorstellen:

A. als iemand wil meedoen, kan hij of zij zich bij haar opgeven;

B. op 6 mei geeft De Amsterdamse Stadsspelen een feestje in de Meevaart. Wie wil meedoen is hartelijk welkom!

Tegen 20.45 was de discussie ten einde en kregen de vier panelleden prachtige bloemen als dank voor hun bezielende aanwezigheid. In de ontvangstruimte hadden de medewerkers van Assadaaka de tafel gedekt’. Er waren overheerlijke broodjes, gebak en limonade. In de zaal klonken reeds de eerste klanken van muziekgroep Amal (Hoop) en Mohammed Younis met zijn viool. Steeds meer mensen gingen naar de zaal en tegen 21.15 uur swingde het de pan uit. De vier bandleden hadden er zin in en dat kon je horen. De stoelen waren aan de kant geschoven om zo een dansvloer te cre둫ren. Op een gegeven moment speelde de band een verjaardagsdeuntje, gingen de lichten uit en werd een tafel binnengedragen met heerlijke taarten waarop zich brandende kaarsjes bevonden. Iedereen zong luidkeels mee en toen het licht weer aan ging stond daar een stralende Fatima Elatik. Het was haar verjaardag. Ze sneed het eerste stuk taart aan en vervolgens kreeg iedereen een stukje. Aansluitend ging het dansfeest weer door en rond de klok van 22.30 uur klonken de laatste tonen van muziekgroep Amal en Mohammed Younis met zijn viool, om vervolgens geheel tot zwijgen te komen. De gasten verlieten tevreden het pand en de medewerkers van Assadaaka gingen nog even door om de boel weer op te ruimen voor de volgende dag.

Het was een zeer geslaagde avond. Met dank aan iedereen.

De volgende discussieavond is over ongeveer zes weken en heeft als thema: hoe ontstaat het beeld van die ander?

Auteur/Poster: Redactie op Sunday, 24 April, 2005
Nieuws

Dit bericht is 1419 keer bekeken.

Dit is pas leuk.
Nou, we moesten heel lang op dit verslag wachten.
Maar we worden goed beloond.
Gaan jullie vooral door met zo zulke activiteiten.
Ik ben altijd benieuwd naar de volgende verslagen van de volgende activiteiten.

Door Rowena om 14:30 op 24 04 2005

Wat een verslag.
Het is echt een romaan.

Door Badr om 09:37 op 25 04 2005

Ik ben een Nederlandse vrouw van 51 jaar oud uit de Indische buurt.
Ook ge�nteresseerd wat jullie allemaal hier voor de mensen doen.
Daarom ben ik op zoek naar vrijwilligerswerk.
Ik zou zonder meer bij zo een multiculturele organisatie willen werken.
Ik wil andere mensen, culturen leren kennen.
Graag een reactie van de organisatie.

Barbara

Door Barbara om 08:36 op 28 04 2005

Beste Barbara,

De multiculturele vereniging Assadaaka is op de volgende dagen open: maandag,
woensdag, vrijdag van 18.00 tot 23.00 uur en op zondag van 17.00 tot 23.00 uur.
U kunt gerust langs komen.
Vraagt u naar: Ahmed El Mesri.. Hij is de directeur van deze organisatie.