AEL in impasse geraakt? - Benzakour's boek onthult en shockeert

Ingestuurd verslag door Ron Haleber

Het boek van Benzakour “Abou Jahjah, nieuwlichter of oplichter? De demonisering van een politiek rebel” heeft in de pers overwegend negatieve reacties opgeroepen. Volgens mij berust dit meest op een overschatting van wat Benzakour zich in zijn essay ten doel stelt. Hem gaat het er als chroniqueur om, de demonisering die optrad t.a.v DAJJ goed overzichtelijk aan de kaak te stellen.

In dat aspect lijkt mij het boek geslaagd. Het is verbijsterend om te lezen hoe een scherp gebekte jonge intellectueel als DAJJ, die leider van een allochtone minderheid wordt, oploopt tegen verboden, leugens, roddels, uitspelen van inlichtingendiensten en ongefundeerde opsluiting in de cel - waarmee politici tot in de hoogste regionen hem de mond trachtten te snoeren… Nederland deed met Eurlings en Wilders daarbij ook een forse duit in het zakje. Benzakour doet daar boeiend en onthullend verslag van - uit de reacties blijkt dat de media aan deze zwarte bladzij liever niet herinnerd worden!

DAJJ - de slimste aller Belgen - gisteren op de UvA naast Bertus Hendriks
in discussie met Irakezen over het MO

Als je meer eisen aan het essay stelt, als bij voorbeeld een kritische analyse van het AEL-programma op basis waarvan de demonisering plaatsvond, dan stuit je weliswaar op beperkingen. Benzakour citeert DAJJ meest uit bekende interviews die met name op Marokkaanse websites hebben gestaan. Ook citeert hij bij zijn apologie van het MO-standpunt van de AEL vaak teksten die ons van o.m. het Palestina-komitee bekend zijn…

Over hot issues waar de lezer benieuwd naar zal zijn, als de meningsverschillen bij het opzetten van de AEL-NL, de achtergrond van het ‘Resist-experiment’ en de opkomst en het terugtreden van Mohamed Cheppih - de Saoedische Marraksji, blijven we als tevoren in het duister tasten! Ook de actieve rol van Nabil Marmouch en zijn geruchtmakende projecten en verklaringen worden geheel doodgezwegen… Zelf in principe (als steunlid) ‘buitenstaander’ moet ik me al op m’n lippen bijten om daarover niet enig licht te gaan verschaffen…

Het meest betreur ik daarom dat Benzakour - toch nourri dans le serail van DAJJ - niet een indringend sprankelend interview met DAJJ zelf heeft aangedurfd, waar ook deze zaken aan de orde komen. Een betere weerlegging van de ‘demonisering’ van DAJJ was niet mogelijk geweest dan door met zinnige vragen de brandende kwesties rond de AEL aan te pakken samen met de Grote Leider! Dat had iets met echte nieuwswaarde kunnen opleveren. Des te meer omdat Benzakour - in onderscheid tot andere journalisten - uitstekend in deze materie thuis is en niet op zijn mond is gevallen! Nu stelt hij zich weer te makkelijk bloot aan oude verwijten dat hij herkauwt - zo niet plagiaat pleegt: zoals ook van de week in de NRC waar de overigens kwaadwillige Elsbeth Etty tegen hem van leer trekt omdat hij oude recensies van anderen selectief gebruikt om Hafid Bouazza af te branden…

Benzakour heeft toch al herhaalde malen bewezen een prima journalist te kunnen zijn, zoals bij het NRC-stuk waar hij de moeheid van de Marokkanen verklaart om steeds maar weer tegen de stroom van beschuldigingen op te moeten roeien. Ook zijn Manifest in Trouw doorstond de toets der kritiek en maakt hem tot een belangrijk woordvoerder van de moslim-minderheid in ons land. Zo’n discussie op het scherp van de snede had DAJJ hem dus zeker niet kwalijk genomen, die heeft wel voor heter vuren gestaan dan voor deze gedoodverfde voorzitter van zijn AEL-NL! En voorzien van de nodige pikante primeurs die DAJJ zijn vriend heus wel gegund had, was de media grotendeels de kans benomen om Benzakours boek af te kraken… In plaats daarvan staat er in zijn boek - naast veel bekende teksten - een rond de 20 pagina’s beslaande al te gemakkelijke copy-paste van een deel van het officiële partij-programma overgenomen van de AEL-website - en dat nog wel in grote letter.

DAJJ gisteren in discussie met Maurits Berger

Geschiedschrijving van de Marokkaanse organisaties

Benzakours boek lezend raak je al gauw in de verleiding om het met de spannende autobiografie van de ‘grote leider’ DAJJ zelf te gaan vergelijken. Die vertelt ons in zijn “Tussen twee werelden: De roots van een vrijheidstrijd” uit eigen koker met veel pikante details hoe de AEL tegen alle stromen in ontstond. Geheel onterecht is dit authentieke boek door de media vrijwel genegeerd. Of anders misbruikt via een pikant oprecht detail - als dat DAJJ zijn vreugde bij het vernemen van 9/11 even niet kon onderdrukken. Maar goed, het zou niet eerlijk zijn dit levensecht verhaal waar de AEL-ideologie op natuurlijke wijze ontstaat, met dat van Benzakour te vergelijken - hoewel ook DAJJ de constante demonisering niet verzwijgt.

Eerlijker is een vergelijking te trekken met Ineke van der Valks geschiedsschrijving van de voorganger van de AEL: het KMAN - het Komitee Marokkaanse Arbeiders in Nederland. Zij kon daarbij vrijelijk uit het archiefmateriaal van haar (ex)echtgenoot Menebhi putten en het illustreren met veel beeldmateriaal. Ook het KMAN had vaak met demonisering te maken, maar die drukte veel minder een stempel op de vele acties waarover Ineke - die tevens het Marokko-komitee in stand hield - ons uitvoerig vertelt. Ook in dat boek mis ik de saillante details uit mijn eigen archief als de - in feite tegen het KMAN gerichte - felle strijd van het NCB (Rabbae) tegen de Unie van Marokkaanse Moskeeën. De persberichten die ik toen samen - met Abdou Menebhi - schreef en onze strategie daarbij was ter lering van latere Marokkanen erg de moeite waard geweest om ze te vermelden. Maar daar mochten blijkbaar omwille van “verzoening” en loyaliteit aan subsidiegevers de interessante feiten niet bij name genoemd worden. Veel van de geschiedenis van Marokkaanse organisatie in Nederland blijft zo onder het stof verborgen. Sjef Theunis moet daarbij ook genoemd worden als historiograaf van de Marokkanen maar dan wel voor de fase van de eerste generatie.

Positief is Benzakours vlotte stijl van schrijven. Verplichte literatuur voor aankomende AEL-leden mag het boek dus zeker genoemd worden! Ook als gratis cadeau voor eenieder die een nieuw AEL-lid aanbrengt, kan het zeker dienen, nietwaar Nabil? Maar de collega-journalisten van Benzakour zullen wel toe kunnen met de knipsel-archieven van hun krant en zullen in het essay nauwelijks iets nieuws van hun gading vinden… Op de beknopte kritiek die Benzakour desondanks op eigen titel gaf - op gevaar af ook als bijdrage tot demonisering gezien te worden -, wil ik voor de prikkers van Marokkaanse websites hier met name ingaan.

Kritiek op de AEL - een anecdote

Allereerst is daar het gebrek aan kader. Volgens Benzakour kan het nog generaties duren voor een gekwalificeerd kader zal ontstaan. Omdat hij de vraag stelt of het wel gewenst is - zoals de AEL nu doet - op het grassroots-model te vertrouwen, dus op de activisten van onderop, veroorloof ik me een anecdote te vertellen waarbij Benzakour zelf in het geding is. Toen ik bij de presentatie van het boek bij uitgever Veen in gesprek was met een groepje bekenden als Bart Top (ex-redacteur van Contrast) mengde Benzakour zich erbij en vroeg waar wij het over hadden. “Over dat het jammer is dat jij toen je er indertijd voor gevraagd werd, de AEL niet ging trekken” zei ik. “Natuurlijk is, nadat Nabil Marmouch met algemene stem als voorzitter werd gekozen, de leiding in handen van deze activist een onbetwistbaar feit”. “Maar zou het niet beter zijn geweest als er iemand in het bestuur zat die in het voetspoor van Abou Jahjah de intellectuele en politieke postuur bezit die overtuigend is voor het Nederlandse politieke establishment en ook een sociaal-culturele netwerk opzet? Bij Nabil is daar toch sprake van een zeker manco. Jij Mohamed bent een van de weinigen onder onze Marokkanen die daartoe in staat is - neem jouw artikelen in de NRC en je publicaties… Ik heb er dan ook altijd sterk bij Jawad op aangedrongen dat jij het voortouw nam”.

Benzakour repliceerde met de excuses die hij in de eerste regels van zijn boek noemt - hij wilde zijn onafhankelijkheid behouden toen hij als voorzitter gevraagd werd. En ook met “Jawad staat niet meer op de voorgrond”. “Trouwens jij Ron, had voorzitter van de AEL moeten worden, je bent daar erg geschikt voor”. Dit herinnerde me aan de Nieuw Rechtse prikker ‘Puk’ op Maroc.nl die mij ook altijd als AEL-leider doodverfde… Ik antwoordde: “Mohamed, ik ben er van overtuigd dat Marokkanen niet racistisch zijn en heus geen eisen van bloedsverwantschap stellen aan mensen die samen met hen voor hun rechten willen opkomen. Turken doen dat trouwens nog minder zoals ik ervaarde als medewerker van hun moskee. Maar het is te veel eer om mij als soort kloon van Sonia Gandhi te zien op zijn Marokkaans”. “Maar ik kan niet het hele AEL-programma voor mijn rekening nemen” antwoordde Mohamed. Ik repliceerde “Denk je nu dat Dyab of Nabil het integraal met alles eens zijn wat hun achterban voorstelt en wat als program geldt? Aan die spanning met het program lijdt elke politicus… Een goede politicus is nu eenmaal nooit een papagaai...!”

Uit zijn woorden waarmee hij me serieus probeerde te overtuigen - maar die ik natuurlijk als grap zie - blijkt voor mij dat Benzakour duidelijk geen sektariër is die een beweging als de AEL als bezit ziet van een exclusieve bloed- of geloofsgroep.  Alhoewel toen bij de overhandiging van zijn boek aan Volkskrant-columnist Piet Grijs, hij diens constatering niet kon ontkrachten dat die volgens de AEL-statuten geen volwaardig lid kon worden, zou Benzakour juist daarom volgens mij bij uitstek geschikt zijn geweest om als leider van deze groep Marokkanen op te treden.

Statische opvatting van moslimidentiteit

Van daaruit bekritiseert Benzakour natuurlijk het gegeven “identiteit” waar de AEL zo op hamert. Wie precies is nu moslim te noemen? Kun je alle moslims onder één hoedje vangen? Is de ‘cultuur’ die een rol speelt bij ‘assimilatie’ cq. ‘integratie’ - die door DAJJ verafschuwde begrippen - wel zo statisch dat je er ‘segregatie’ mee kan rechtvaardigen? Benzakour zelf ontwierp vijf archetypen van de Marokkaanse jeugd waar de AEL op mikt, een typologie van de Fundi’s, de Zelfhaters, de Amazighs, de Vrijbuiters en de Multiculti’s. Daarnaast zijn er de zeer sterk van elkaar verschillende oud- en nieuwkomers. Het is duidelijk dat je dan geen duidelijke ‘identiteit’ als toegangsbiljet kunt hanteren, zonder in een totalitaire sfeer terecht te komen! Op zo’n essentieel punt had ik graag gezien dat hij DAJJ aan de tand had gevoeld...!

Onderschatting van de Berbers en overschatting van islamitische noties

Daarnaast speelt volgens Benzakour de tegenstelling tussen het arabisme en de berbercultuur een onderschatte rol voor de Marokkanen die in Nederland en België voor 70% Berber zijn: “De AEL heeft de afkeer jegens het arabisme sterk onderschat”! In plaats van het Arabisch nationalisme aan de orde te stellen, had die club zijn energie beter geheel op “een pragmatische strijd voor gelijke burgerrechten” moeten richten. Verder citeert Mohamed de islamoloog Nasr Abou Zaid die het binnen de AEL onopgeloste probleem van ‘Islam en Moderniteit’ tackelt… De AEL zou het denken daarover in open zin moeten stimuleren tegenover een fanatiek islamisme dat nu juist breed onder jongeren werft… Op visies van dergelijke mensen als ook Tariq Ramadan zou de AEL zich moeten richten om moslims binnen onze maatschappij niet als fossielen te laten rondlopen. Ook in de bloeitijd van de islamitische cultuur en wetenschap was er een open en liberaal klimaat dat topprestaties mogelijk maakte.

Aansluitend daarop wijst Benzakour “sharia-wetgeving” en “shoera-democratie” af, zaken die sind Cheppih binnen de AEL erg populair zijn gebleven. Die begrippen “werken eerder vervreemdend dan wervend”, stelt hij. Die hele sharia lijkt hem “in Nederlandse context, een zotheid”. Ook lijkt hem dwaas dat vierders van Rai-feesten in die lijn gelukkig zouden zijn met - zoals in het program staat - “verdriedubbeling van alcohol-accijns en het sluiten van koffie-shops”. Verder vindt Benzakour het onjuist dat DAJJ kokketeert met zaken als “het verbod op woekerrente, aanpassing van het erfrecht” en zelfs inspeelde op “invoering van publiek stenigen”. Mij lijkt dat ‘riba’-woeker wel in moderniteit overgezet kan worden net als het bij Marx een rol speelt. En dus ook een inbreng in de politiek zou kunnen zijn - boerenleenbanken kenden een vergelijkbaar soort investeringen in projecten als islamitische banken voorstaan…

Tot slot: AEL in impasse?

Het hoeft geen betoog dat - hoewel ik net als Benzakour vind dat Marokkanen eindelijk eens zelf een program op tafel moeten leggen - de reden waarom ik sympathiseer met die club - ik Benzakour meer dan 100% steun in zijn eisen tot verandering en modernisering die momenteel in de AEL gemarginaliseerd worden of zelfs afwezig zijn… “Resist” - het samengaan in verkiezingen met een stalinistische club - was een belangrijk experiment om aan het gevangen zijn binnen een sektarische vorm van eigen identiteit te ontsnappen. Een aan tafel gaan zitten met andere, en dan meer democratische politieke groepen lijkt mij voor de AEL in Nederland absoluut noodzakelijk.

Met Benzakour moet men dan ook stellen dat wil de AEL ooit iets gaan betekenen binnen het Nederlands politieke landschap voor de doelgroep van meest Marokkaanse jongeren, er nog heel wat te sleutelen valt. Zowel aan het programma en dus aan de activiteiten, als ook aan de keus van personen die de AEL/MDP body zullen moeten geven. Voor de MDP, de moslim partij waarmee de AEL de verkiezingen wil ingaan, geldt dit alles nog in versterkte mate. Zeker als men de Turken erbij wil betrekken… Met de Turken erbij zal het opener naar ook Nederlanders moeten toegaan. Marokkanen leiden nog steeds aan een door de koloniale Fransen opgelegd complex van segregatie: ze waren verplicht te leven in de traaditionele ‘medina’s’ door duizend voorschriften gescheiden van de ‘nieuwe stadsdelen’ van de (franse) moderniteit. Dan pas zal de geur van een gesegregeerde politieke moskee-vereniging die m.i. aan de AEL hangt, gaan verdwijnen…

Anders moet ik het met Benzakours feitelijke constatering eens zijn dat de Marokkaanse gemeenschap voor de zoveelste keer een mooie kans aan zich ziet voorbijgaan om zich in modern emanciperende zin te hervinden! En er staat echt niemand te dringen om die onverhoopte lacune op te vullen!

"Voor Ron, kameraad in gerechtigheid, maar altijd met
zelfspot en humor, Sterkte, saluut, Mohammed"

MOHAMMED BENZAKOUR - Abou Jahjah, nieuwlichter of oplichter. De demonisering van een politiek rebel - Veen, Amsterdam, 272 blz, €16,50
DE AUTEUR. Mohammed Benzakour (1972) is publicist en columnist. In 1999 ontving hij de Mediaprijs Gemeente Amsterdam voor zijn essays en columns in het blad Contrast en NRC Handelsblad. Twee jaar later werd hij bekd met de Zilveren Zebra voor zijn journalistiek werk in onder meer de Volkskrant, NRC Handelsblad en De Groene Amsterdammer.

P.S. Benzakours oordeel over mijn bespreking was sportief: “u bent bent kritisch-positief”.

Auteur/Poster: Ron Haleber op Monday, 28 June, 2004

Dit bericht is 2289 keer bekeken.

1. Het lijkt me voor de lezers leuk om mijn discussie met de webmaster hier neer te zetten. Allereerst dus Michiel Simon aan het woord:

   Goedemorgen Ron,

   Leuk weer een artikel van je te ontvangen! Deze opmaak werkt idd stukken beter dan de voorgaande keren en zo kunnen we het gemakkelijk in hap-klare brokken op de site zetten. Foto’s zijn (wat mij betreft) ook prima zo (en in goede verhouding met de text!). Ik heb artikel direct op de site geplaatst, zou jij nog even kunnen nakijken of het allemaal naar wens is en of er nog iets aangepast moet worden? Bij 2 foto’s kon ik geen onderschrift vinden, klopt dat?

   Ik moet eerlijk zeggen dat ik na onze discussie van een paar dagen geleden (op de website) bang was dat we nooit meer een artikel van je zouden zien, maar ben blij dat daar geen sprake van is

   Bedankt voor het verslag en tot de volgende posting!
   Met vriendelijke groet,

   Michiel Simon
   

Door Ron Haleber om 08:39 op 28 06 2004

2. Mijn reply aan de webmaster:

   Michiel, ook goedemorgen! Bedankt dat je het zo foutloos op de site hebt gezet...!
   
   Je weet van vroeger met Rogier: ik hou - net als hij - van kritiek en polemiek. Wij beiden zijn daar verslaafd aan en haken dus niet snel af als het de waarheid ten goede komt - of die waarheid naar ons inzicht nu eerder uit de kerk, de moskee of een politieke beweging komt...! We haken in elk geval niet zo snel af als bepaalde Zeeburgse politici die kritiek blijkbaar eerst afmeten aan óf het hen wel ten goede komt aan hun herverkiezing…
   
   En zolang ik de hete adem of een steun in de rug voel van die Godfather van je site, inspireert me dat altijd tot doorgaan!
   
   
   A propos: de functionaliteit van de foto’s was dat het boek over DAJJ ging en de tekst wat breaks nodig had. Ik vond een uitgebreide bespreking van het boek nodig omdat we in Nederland - en zeker in Zeeburg - van de kant van de Marokkanen nooit eens een politieke tekst op tafel krijgen - die zich in dit geval ook nog voor discussie leent...!
   

   Hopelijk verwaardigen onze politici zich ditmaal eens tot het geven van hun oordeel over mijn stuk en de door hen gevreesde (?), in elk geval verafschuwde AEL - als uitgangspunt tot een interessante discussie!
   

   P.S. De foto’s zijn wat vaag omdat ik net als Rogier wat laat binnenkwam - wij dus achterin zaten - en ik niet als de pers (met hun dure foto-kanonnen) de discussie wou storen door vlak voor de sprekers te gaan staan of idem dito door een flits te gaan gebruiken.
   
   Groet Ron.
   
   

Door Ron Haleber om 08:44 op 28 06 2004

3. Beste Ron,

   Het valt me op dat DAJJ heel goed de onlustgevoelens van een bepaalde generatie jongeren weet te mobiliseren, maar nauwelijks met een redelijk alternatief komt. Volksmennen is wat mij betreft een neutrale kwaliteit, maar volksmenners die te weinig gestudeerd hebben op hoe het dan wel moet, zijn levensgevaarlijk. Hooguit een soort pan-Arabisch ideaal met een populair-islamitisch, anti-zionistisch sausje heeft DAJJ te bieden. Daar kunnen we in de Nederlandse praktijk niet zoveel mee beginnen. In mijn ogen is DAJJ dan ook niet voorstander van segregatie omdat dat zo’n werkbaar alternatief voor hem is, maar alleen om de macht over zijn achterban te consolideren en de onvrede levend te houden. Op termijn biedt dat in onze Nederlandse situatie natuurlijk geen enkel perspectief.

   Daarom lijkt een partij als de AEL mij eerder schadelijk voor het samenlevingsproces van de verschillende culturen in ons land, dan stimulerend. Want 1. door de onvrede te mobiliseren en te bundelen komen de groepen steeds meer antithetisch tegenover elkaar te staan (zie ook bijvoorbeeld het Volkskrantonderzoek van afgelopen zaterdag). 2. door geen werkbaar alternatief te formuleren ontstaat een steeds explosievere situatie bij de tot steeds grotere verontwaardiging opgeroepen achterban.

   Verder is de AEL een racistische partij door het alleen voor Arabieren op te nemen, en tenslotte zinspeelt het anti-zionistisch standpunt van de AEL toch vaak op anti-semitische sentimenten bij de achterban.

   Ik zie dus niet zoveel in de AEL zolang DAJJ niet meer dan volksmenner is en geen werkbare alternatieven biedt. De zwalkende koers van zijn partij, inclusief het verschijnen en verdwijnen van bestuursleden, wijst ook op het ontbreken van een visie. DAJJ heeft iets in het leven geroepen dat te groot voor hem is om te controleren, en dat is in potentie levensgevaarlijk.

   Dat er geen kader is, is omdat er geen visie is en niet andersom. En wat zou de visie moeten zijn? De visie van DAJJ is volgens mij uitsluitend: de Arabische wereld (inclusief Israel/Palestina) voor de Arabieren, en dan zoeken we het verder zelf wel uit. Voor Nederlandse omstandigheden lijkt me dat vrij onbruikbaar. Laat DAJJ naar het Midden Oosten gaan. Hier in Nederland hebben we er niks aan en staat DAJJ met zijn AEL en het bewust opkweken van een anti-Nederlandse Arabische identiteit het ontwikkelen van redelijke alternatieven en werkbare visies van moslimzijde eerder in de weg dan dat hij ze bevordert.

Door Rogier Schravendeel om 16:41 op 28 06 2004

4. Zeg Rogier wat ben je nu ineens van plan? Het moet je toch wel duidelijk zijn dat ik jou niet als gesprekspartner zie - zeker niet met zo’n caricatuurverhaal...!

   1. Vroeg ik om een echte politicus - dus een raadslid of ex-raadslid. Die lopen hier genoeg rond mooi weer te spelen met trendy lifestyle verhaaltjes om mensen te paaien. jij vindt dat mooi - ik niet Ik vind het puur bedrog. Politici flierefluitend op onze kosten - puur om stemmen te winnen, aanhang te werven bij de volgende verkiezingen. Aan een echte discussie als deze wagen ze zich niet. Ze kijken wel uit: daar laten ze jou voor opdraaien terwijl zij de kassa laten rinkelen op het stadsdeel!

   Jullie moeten de rollen omdraaien en die gozers flink laten dokken voor de gratis propaganda die ze hier kunnen maken! En voor hun portretjes… 50 euro per keer en 100 euro per portret! Daar kun je dan leuke dingen mee gaan doen! Echt jullie zijn stapelgek. Van Etten trapt daar echt niet meer in! Leer van hem!

   2. Ik vroeg om een reactie op mijn verhaal of op het boek van Benzakour. Daar vind ik niks van bij je terug! Enkel een afseiken van die DAJJ zoals jouw Eurlings of die schurk van een Wilders dat doen. Je denkt toch niet dat ik me daarvoor ga lenen. Ik heb geen gat in m’n kop...!

   3. Ik zei heel erg duidelijk dat ik “steun dat Marokkanen hun mond opendoen”. Maar ik ga geen partij-programmas van ze verdedigen zoals jij van me verwacht. Ik zei duidelijk: ik ben geen moslim en verdedig dus geen moslimprogrammaas. Daar moet je ze dus zelf voor inhuren als je dat wilt! Gratis of tegen betaling - dat zoek je zelf maar uit!

   4. Je hebt zaterdag zelf het uiterst intelligente en genuanceerde verhaal van DAJJ twee uur lang over het MO aangehoord en je was het er mee eens… En nou kom je met een stom afseikverhaal. Je houdt me dus gewoon voor de gek zeg!

   O.k. laten we jouw verhaal gezellig bedebatteren bij een pilsje in NAP of Boulevard! Mail me of bel me maar!

Door Ron Haleber om 00:20 op 29 06 2004

5. Voor contact met echte lokale politici verwijs ik je graag naar Douwes bankje, http://douwe.web-log.nl/index.log?ID=741171

   Voor deelnemers aan deze discussie: behalve jij en ik, martin en mustafa, michiel, lijkt niemand zich voor deze zaken te interesseren. Niet de echte politici in ieder geval.

   Op het verhaal van zaterdagmiddag kom ik nog even terug en dat pilsje lijkt me wel wat, daar mail ik je nog over.

Door Rogier Schravendeel om 07:17 op 29 06 2004

6. Beste Rogier,
   ik kan me de discussie met Harm-Jan nog wel herinneren hier over de islamitsche school.
   Hoewel ik het pertinent oneens blijf met hem, waardeer ik wel zijn input.
   Daarnaast zijn de meeste politici hier (noem geen namen) van het type: niets zeggen of een heleboel schrijven maar weinig zeggen.
   Dat is jammer maar aan de andere kant ook heel begrijpelijk. Je eigen politiek graf graven hier op de indischebuurt.nl weblog is niet verstandig.

Door M. om 08:51 op 29 06 2004

7. Beste Ron,

   Het lijkt er vooralsnog op dat er maar weinig lokale politici met je in gesprek willen. Toch nog maar even een digitale reactie op jouw reactie. Ik heb zaterdag inderdaad het anderhalf uur durend, door het IKV georganiseerd debat over democratisering in het Midden Oosten bijgewoond. Sprekers waren de Egyptische advocaat en strijder voor mensenrechten Negad el Borai, de Iraakse UvA-docent Internationale Betrekkingen Isam al Khafaji, AEL-oprichter en -leider Diyab abou Jahjah, Jan Jaap van Oosterzee (projectcoordinator Midden Oosten IKV), Maurits Berger (Instituut Clingendael), met als voorzitter Bertus Hendriks (Wereldomroep). Geert Wilders (woordvoerder Midden Oosten van de VVD, o.v.) was niet verschenen.

   Nu vond ik het een uiterst boeiend gesprek. Isam al Khafaji stelde zich op het standpunt dat de Verenigde Staten ten onrechte het begrip ‘democratie’
   als westers gedachtegoed claimden, en in feite niet zozeer op het verbreiden van de democratische staatsvorm uit was, maar eerder op het vestigen van schijndemocratieën vanuit een kolonialistische grondhouding. Al Khafaji hekelde de huidige passieve Europese houding in de kwestie Irak.

   Negad el Borai wees erop dat waar de Verenigde Staten in sommige landen claimen de democratische staatsvorm te willen introduceren, zij in andere landen zoals bijvoorbeeld Egypte een autoritaire staatsvorm ondersteunen.
   Wel was el Borai van mening dat islamitische landen als Irak de kans zouden moeten grijpen om in de huidige situatie toch de democratische staatsvorm te omhelzen, ook al wordt die dan ook door de Verenigde Staten opgelegd.

   Maurits Berger vroeg zich af waarom de Verenigde Staten zo graag democratie in Irak wilen vestigen, en of dat soms met olie te maken had, en het tegengaan van emigratie vanuit Irak naar het westen. Hij verwonderde zich er ook over dat werkelijke democratie bedoeld is als een vertegenwoordigend systeem, terwijl bij de opbouw van de Iraakse nieuwe staatsvorm slechts met een zeer beperkte, niet representatieve groep Irakezen gesproken wordt.

   Jan Jaap Oosterzee tenslotte was van mening dat de democratische staatsvorm moeilijk te combineren zou zijn met de islam. Hij vroeg zich tevens af in hoeverre de democratische staatsvorm opgelegd kan worden aan een bevolking die een voorkeur heeft voor een ander systeem. Tevens wees hij op het feit dat de democratische staatsvorm niet bepaald een wondermiddel is, gezien bijvoorbeeld de huidige ontwikkelingen in Oost Europa.

   De standpunten van Diyab abou Jahjah tenslotte waren in dit internationale gezelschap helaas niet bepaald de meest duidelijke. Volgens de AEL-leider moest men nooit alleen over het vestigen van de democratie spreken, maar dit altijd combineren met de groot-Arabische en anti-zionistische gedachte. Abou Jahjah hoopt op het verwijderen van corrupte elites door volksrevoluties a la Marx en meent dat een niet-theocratische maar toch islamitische democratie in groot-Arabisch verband mogelijk zou zijn. Kortom, ik vond het maar tamelijk onpraktische en niet-perspectiefrijke praat (en ontwikkelde en passant de gedachte dat DAJJ een stuk beter is in het mobiliseren van onvrede dan het ontwikkelen van een realiseerbaar toekomstideaal; dat soort dingen bedenk ik trouwens helemaal zelf, daar heb ik de heren Eurlings en Wilders niet voor nodig, grote grapjas die je bent!) - maar wel zeer gedreven; wat is die man charismatisch! - en hoopte dat jij, Ron, als ondersteunend lid van de AEL - had je afgelopen zaterdag zelfs niet je AEL-t-shirtje aan?- wellicht mij op andere gedachten zou kunnen brengen of dat in ieder geval zou proberen, onder het motto: du choc des opinions jaillit la verité (alhoewel de negentiende-eeuwse dominee-schrijver Nicolaas Beets daar tegenin dichtte:

   <small>„Het botsen der gevoelens: zegt men vaak, Kan voeren tot het ware van de zaak”.
   Maar waar vooroordeel met vooroordeel strijdt, Wat is het — dan verlies van tijd!</small>.

   Hoe het ook zij, aangezien jij hierover niet met mij maar slechts met lokale politici het woord wilt wisselen, ben ik vrees ik in deze kwestie tot isolatie veroordeeld (hoop desalniettemin nog op reacties van wie dan ook) en ben ik blij in ieder geval op deze website mijn gedachten aan de lezers voor te mogen leggen.

   Rogier Schravendeel

Door Rogier Schravendeel om 18:14 op 30 06 2004

Page 1 of 1 pages