۞IndischeBuurt.nl: Redacteur in de cel

Redacteur in de cel

Gisteravond om half tien arresteerde de politie ondergetekende redacteur van de Indischebuurt.nl. In handboeien voerde men R. vd H. te A., af naar het politiebureau Balistraat.
Tien minuten later mocht ik mijn billen openvouwen voor een mij nog onbekende agent. Hij droeg krappe blauwe operatiehandschoenen. En ik vroeg mij wanhopig af: heb ik mij goed wel goed afgeveegd? Het is een lang en saai verhaal, dat dagelijks tientallen burgers in Amsterdam overkomt…

Dinsdagavond. Zeeburgerdijk. Om half tien ‘s avonds stap ik mijn portiek binnen en net als ik door wil lopen naar het trappenhuis hoor ik ineens een stem: “Meneer..” Op dat moment knalt de voordeur recht in het gezicht van een man met kort haar. De deurveer staat te strak gespannen. Ik grijp de deurklink en roep: “Sorry!”
Eerst denk ik dat hij mij de weg wil vragen, maar dan pakt de man mijn schouder stevig vast. Hij neemt mijn linkerhand in de zijne en draait daarna mijn arm vakkundig op de rug. Verbaasd zie ik nog twee vrouwen binnenstappen. Een met lang blond haar en de andere vrouw draagt haar donkere haren opgestoken. Nu staan wij met zijn viertjes in mijn hal.
“Politie!”, zegt de man. “U bent nu! aangehouden.”
“Waarvoor?” roep ik verbaasd. Mijn geweten is gebroken wit, maar kan zo gauw niks ophoesten. Dit moet een misverstand zijn!
“Ik zal mij even legitimeren”, zegt de agent in burger. Uit zijn broekzak diept hij een paar kaartjes op. Een pasje flitst voorbij. Ik geloof hem op zijn woord. Die twee vrouwen wekken vertrouwen.
“Wat is er aan de hand?” vraag ik nogmaals.
“Wij denken dat u drugs gekocht heeft!”
“Nou echt niet! Kleedt me maar uit.”
“Niet hier, u gaat mee naar het bureau. Daar handelen we de zaak af.”
Gelaten houd ik mijn handen op de rug, terwijl de boeien worden omgeslagen. Ga direct door naar de gevangenis, u komt niet langs start!
Voor de deur staat een donkere tweedeurs auto fout geparkeerd. Met enige moeite wurm ik mij op de achterbank. De dames voorin rijden mij regelrecht naar politiebureau Javastraat.
Met wat trekwerk aan mijn arm, duikel ik voorover van de achterbank. Braaf loop ik naar de ingang van het bureau.
“We moeten hier zijn.” Net voor de hoofdingang zit nog een deur, knap gecamoufleerd. Die zwaait uitnodigend naar binnen open. Meteen links, is een ruimte ter grote van een douchecel. Daar is een balie met een glazen schuifraampje op borsthoogte. Achter het loket staat een agente. De agent in burger die mij heeft aangehouden staat achter me.
Mijn zakken moet ik legen en de inhoud op de balie leggen. Folder van de ‘bezorg Pizzeria’, verfrommeld patatzakje van de FEBO, Parker vulpen, giromaatpas, zakje Whiskas iedere-dag-menu, een joint, identiteitsbewijs en twee condooms.
“Voor het je weet nooit,” zeg ik.
“Een condoom is opengescheurd...” zegt de agente.
“Nee”, zeg ik. Als ik kijk, zie ik dat ze gelijk heeft. Gooi maar weg denk ik, maar ik zeg niks.
“U ruikt naar alcohol! Heeft u gedronken?”
“Twee glaasjes wijn...”
“Nou ik ruik het vanaf hier!”
“Wedden? Zal ik blazen?” Ze gaat de weddenschap niet aan, maar kijkt met een blik van man wat sta jij te liegen!
Net als ik mijn jas aan de agent wil geven, excuseert hij zich. “Ik wordt weggeroepen. Een collega komt zo bij u.”
Na een paar minuten stapt de collega binnen. Een lange agent in uniform met krullend zwart haar. Moeizaam wringt hij zijn handen in rubberen operatiehandschoenen. Daarna vraagt hij vriendelijk of ik mijn broek uit wil trekken. Secuur pluist krullenbol mijn broek na, tot in de vouw van de zoom. Dan mag ik met mijn handen tegen de muur staan. Hij fouilleert de mouwen van mijn witte Wrangler trui en tast onder de trui of ik nog iets in mijn overhemd verberg. Vervolgens moet ik ook mijn onderbroek uittrekken, voorover bukken en met mijn handen de billen wijd spreiden. Heb ik mij wel goed afgeveegd?
“Gebruikt u medicijnen?” vraagt de agente achter de balie. “Besmettelijke ziektes? Hebt u een bijzonder dieet, eet u vegetarisch of zo?”
“U wordt zo voorgeleid aan de officier van justitie”, doet de krullenbol er een schepje bovenop.
“Mag ik dan weten welk strafbaar feit u mij ten laste legt?” Hoe lang gaat dit duren?
De agent en agente overleggen ondertussen in bedekte termen of er aanvullend onderzoek noodzakelijk is. Ik begrijp waarover zij het hebben. Wel of geen vinger in zijn anus steken? De beslissing valt nog niet…
De agent vertelt dat ik in de cel zal moeten wachten. Mijn broek mag ik aantrekken, de riem en mijn veters moet ik inleveren.
“Controleer de cel vooraf goed! Als wij dan straks een bolletje vinden, weten wij dat het van meneer is.”
“Hoe lang gaat dit duren? Ik heb niets misdaan en ik heb geen zin om uren in cel te gaan zitten wachten,” zeg ik tegen krullenbol.
“Het team is zojuist terug gekomen op bureau,” zegt de agente. Ze bedoelt mijn arrestatieteam.

Witte muren met daarop strepen van rubber schoenzolen. Een lange houten bank. De celdeur is van glas en kijkt uit op een gang met kantoren. Kamer 3 ‘Plot’ staat op het bordje. Daarnaast kamer 0.15, van de chef van dienst. Twee TL balken aan het plafond. Het rooster van de luchtverversing zoemt. Naast de deur hangt een bel: voor als je naar de WC moet of zo.
Ik ga op de bank zitten en leun met mijn rug tegen de muur.
Thuis wacht een opengetrokken fles wijn. Driekwartier geleden stapte ik mijn deur uit. In mijn binnenzak een zakje Whiskas kattenvoer. Sinds gisteren zwerft er een rood katertje langs de geparkeerde autos op de Zeeburgerdijk. Vanmiddag rende het dier nog bijna onder een auto. Een kat zoek je in het donker. Als het stil is op straat. Daarom ging ik een blokje om.
Heb ik mij verdacht gedragen? Ik speurde van langszij onder de auto’s of ik een rode vacht zag en riep zachtjes: “poes, poes, pssss.” Van de Zeeburgerdijk sloeg ik rechtsaf de Gorontolastraat in. Op de hoek van het Makasarplein stond een politieauto op de stoep. De lichten gedoofd, er zat niemand in. Al speurend wandelde ik als dierendetective door het hofje van de Menadastraat.
Misschien weet die oude mevrouw meer, die kent elke poes uit de buurt. De gordijnen waren dicht. Er brandde nog wel licht. Kwart over negen, misschien schrikt ze als ik nog zo laat aanbel. Laat ik morgen langsgaan. Zo belandde ik op de Niasstraat. Geen poes gezien, geen hand geschud, niemand gegroet. Geen rare types gezien. Daar loop ik letterlijk met een boogje omheen. Op de hoek met de Molukkenstraat stapte ik de coffeeshop in en kocht een joint.
Die joint zit nu in een plastic zak samen met mijn andere spullen.
Aan het plafond in de gang, recht tegenover mijn cel hangt een bol oog van donkerglas. Zulke ogen hangen ook aan die lange palen aan het Makasserplein Cameratoezicht! Ik recht mijn rug en hef mijn hoofd en staar recht in het boze oog van Big Brother. Kijk maar als je durft! Binnenkort loert grote broer ook rond in de Javastraat en op het Javaplein. De palen zijn al besteld. Dat noemen ze een aanvulling op het toezicht, ter verhoging van de veiligheid! Op de gang loopt een motoragent met witte jas en helm op. Het is echt een beer van een vent met een borstelige snor. Niet onvriendelijk werpt hij kort een blik in mijn cel.
Even later stapt hij zelfs op mijn cel af, en stelt zich voor als hulpofficier van justitie.
“Ik schrijf voor de Indischebuurt.nl,” zeg ik direct.
Hij luistert vriendelijk en legt mij uit dat ik ben aangehouden op grond van de opiumwet.
“Gaat u hier positief over schrijven, of negatief?” vraagt bromsnor vriendelijk tussendoor.
“Nou, ik zit hier al een kwartier en ik ben echt helemaal onschuldig! Ben ik aangehouden door het TREF team?”
“Ik begrijp uw vragen, maar daarvoor verwijzen wij altijd door naar de afdeling voorlichting.
In uw geval is na controle gebleken dat de uitslag van de aanhouding negatief is. Er komt zo iemand bij u en dan krijgt u uw spullen terug.”
Vijf minuten later snuif ik de vrijheid op in de Balistraat. In schoenen zonder veters wandel ik naar huis, met een plastic zak vol spullen in mijn hand.

Op de hoek van de Molukkenstraat, zie ik de poes! Echt waar. Het beest vlucht de Zeeburgerdijk op en houdt zich schuil onder een auto. Een jong dier kijkt schuw vanonder de nummerplaten. Van wie zou hij zijn. Hoe heet dat beestje. Ik scheur het zakje Whiskas open en leeg het op een stoeptegel. Stukjes voer gooien trapt de kat niet in. Na vijf minuten geef ik het op en ga naar binnen. Als ik even later uit het raam kijk zie ik in het schijnsel van de lantarenpaal een vochtige plek op de stoep, waar het eten net nog lag. Het ijs staat op de ramen van de auto’s. Morgen ga ik het dier weer zoeken, want sommige mensen leren het nooit.